|
13 september 2007, een datum om nooit meer te vergeten. Toen werd mijn cochleair implantaat (kortweg CI) geactiveerd. Nu is er reeds een jaar gepasseerd. Nu viert mijn CI zijn 1ste verjaardag! Ik vind het magisch om terug te kunnen blikken op het voorbije jaar vol met fantastische ervaringen en onvergetelijke momenten.
Ik herinner mij de eerste dag nog heel goed als de dag van gisteren. Toen ik mijn CI vandaag aandeed, wist ik direct wat ik hoorde: de stemmen van mijn grootouders, de TV die speelt, auto’s die in mijn straat passeren, de haan die buiten kraaide, …
Als ik dan aan de eerste dag denk hoe ik mijn eerste geluiden ervaarde, is het totaal niet te vergelijken met nu. Nu herken ik de dagdagelijkse geluiden rondom mij maar die van toen zou ik zelfs nu niet eens herkennen. Mijn hoofd interpreteerde het heel anders toen. Eind augustus ben ik op mijn laatste controle van het voorbije jaar geweest, ik stapte het lokaal binnen waar men mijn CI geactiveerd had. Ik hoorde van alles: mensen die rondstapten, auto’s buiten het ziekenhuis, stemmen, … dat zou ik dus gehoord moeten hebben een jaar geleden toch herkende ik de geluiden van toen nu nog steeds niet… het is te raar om het te kunnen beschrijven.
Het is jammer om het niet volledig te kunnen delen met mijn vrienden en familie, ik ervaarde dat wereldje in mijn hoofd nu eenmaal alleen. De wereld rondom mij bestond heel even niet meer. Dat moment zal ik echt nooit meer vergeten. Het jaar nadien ook niet: hoe snel ik al die geluiden ontdekte de eerste dagen, de vele gesprekken die ik met mijn vrienden en familie voerde over wat ik nu allemaal ontdekte. Elke keer dat ik iets nieuws leerde herkennen was een heel grote vreugdemoment voor mij. Enkele maanden terug leerde ik mussengekwetter horen en herkennen. Mijn eerste gedachte was: dat had ik dus hele tijd gehoord maar ik wist niet eens wat het was. Tweede gedachte was dat ze nogal veel lawaai konden maken, maar niet in negatieve zin. Ik vond het best heel fijn om hen te kunnen horen, eigenlijk stemden ze mij zelfs vrolijk om buiten te kunnen zitten in het zonnetje en in mijn cursussen te duiken.
Ik zal weliswaar nooit kunnen horen zonder lipbeeld, ik zal altijd wel afhankelijk zijn van lipbeeld, maar het is en blijft fantastisch dat het mij zoveel gemakkelijker maakt dan ooit tevoren. Dat ik nu ook tonen van muziek kan horen in plaats van enkel trillingen is ook enorm fantastisch, zo kan ik ook genieten van muziek. Vroeger moest muziek enorm hard staan en klonk het gewoon zo eentonig. Ik vond alles wel prima klinken. Nu niet meer zo… sommige muziek vind ik foeilelijk klinken en andere fantastisch, ook al versta ik de woorden niet.
Sommige mensen begrijpen niet waarom ik dan zo blij ben met mijn CI als ik niet eens perfect kan horen zoals jullie, als ik niet eens kan communiceren zonder afhankelijk te moeten zijn van liplezen, waarom ik van muziek kan genieten als ik de woorden niet versta, … dat zal ik nu even uitleggen! Het gaat om het gevoel van erbij te horen. Het gaat om het gevoel van kunnen genieten van mooie geluiden. Het gaat om het gevoel van meer betrokken te zijn omdat je dan al meer woorden kan opvangen dan vroeger. Het gaat om het gevoel dat bepaalde geluiden mij vrolijk kunnen stemmen. Het gaat om mijn zelfvertrouwen, die enorm gegroeid is, om mensen aan te kunnen spreken. Het gaat erom dat ik nu durf te herhalen wanneer men mij niet verstaat en niet meer rap terug in mijn schelp zal kruipen als vroeger.
Ik heb ooit een citaat gelezen: Horen schept een band. Dat heb ik nooit kunnen begrijpen, want ik had toch ook fantastische vrienden en familie rondom mij? Eigenlijk kan ik het nu wel beter verstaan dan ooit: ik heb gewoon het gevoel van betrokken te zijn, ook al zal ik nooit perfect horen als jullie.
Ik durf nu zelfs te zeggen dat CI mij meer helpt om mijzelf te zijn. Iemand die graag mee lacht, iemand die veel van humor houdt, iemand die graag zevert, iemand die graag grapjes vertelt. Iemand die graag praat met anderen. En het hoeft nu niet meer alleen op Internet! En dat stemt mij enorm blij!
Nele De Meyst (13 september 2008)
|